Mariann Fischer Boel werd op 20 februari gespot in Vlaanderen. Het was de laatste lidstaat die nog op haar verlanglijstje stond vooraleer zij dit najaar Brussel verlaat. Zij maakte kennis met twee typische ‘regionale’ producten: het Belgische Witblauw rundveeras en de ‘Gentse azalea’.
Laatstgenoemde had de eerste Europees beschermde geografische aanduiding moeten zijn in de niet-voedingssector totdat het jaloerse Duitsland er vorige maand een voetje voor zette. Het diende op de valreep een resem bezwaren in. Het is nu aan België en Duitsland om uit de impasse te geraken. Voor Fischer Boel is het een streep door haar rekening. Zij wil de laatste maanden van haar regeerperiode immers uitpakken met een vernieuwd kwaliteitsbeleid waarvan beschermde streekproducten een hoeksteen zijn.
Het Belgische Witblauw aast (nog) niet op zo’n Europese bescherming. Voor het Belgische witblauw werd destijds een specifieke Europese categorie (‘S’) ingevoerd, omdat de kenmerken van de grote bevleesdheid van de karkassen niet pasten in het ‘EUROP’-classificatiesysteem. Fischer Boel was duidelijk onder de indruk van de dikbillen en vooral van de stamboekstier. Er had pas een koe ‘gekalfd’. Kalven betekent hier ‘keizersnede’. De landbouwcommissaris fronste de wenkbrauwen bij de manier van doen totdat de bedrijfsdierenarts, die de ingreep in een mum van tijd had uitgevoerd zonder de koe zichtbaar te verontrusten, haar had gerustgesteld.
Buiten België (en Nederland) blijft deze ingreep omstreden. Noordelijke lidstaten hebben bij herhaling geprobeerd het Belgisch Witblauw van de erkende Europese rassenlijst te schrappen. Fischer Boel moest echter vaststellen dat dit ras met zijn specifieke vleeskwaliteit in België (en Nederland) kan aarden, omdat de hele omgeving, dierenartsen inbegrepen, vertrouwd is met de specifieke productiemethodes. Het Belgisch Witblauw past volgens haar dan ook perfect in haar kwaliteitsbeleid. Wat een bezoek te velde al niet kan te doen, ook bij een landbouwcommissaris die op haar laatste Brusselse benen loopt.