Wie geen compromis wil sluiten, staat eigenwijs alleen en realiseert niets. Dat is dus geen verdienste. Zonder compromis is geen vooruitgang mogelijk. Heel wat NGO’s beseffen dat, andere blijven steken in het immobiele eigen gelijk. Dat blijkt eens te meer met de Round Table of Responsible Soy (RTRS), waarin de industrie, het bankwezen, de handel, de sojaproducenten, wetenschappers en NGO’s, zoals Solidaridad, samenwerken om tot een duurzame sojateelt te komen.
Al zeven jaar lang proberen deze partners wereldwijd tot een akkoord te komen over een standaard voor duurzame soja, vooral met het oog op de bescherming van het regenwoud en de bestrijding van de slavernij in de sojateelt. Precies op het ogenblik dat al deze instanties tot een akkoord komen over de principes van duurzame soja en veel landen zich gaan verbinden om alleen nog duurzame soja af te nemen, verzetten een aantal NGO’s, zoals ‘Friends of the Earth’, zich tegen dit initiatief onder meer omdat de RTRS niet tegemoet komt aan hun eisen om ook gmo-soja in dit kader te verbieden.
Deze egocentrische houding is onverantwoordelijk, omdat ze elke stap vooruit naar het gebruik van duurzame soja in de diervoeding verhindert en die NGO’s, die werkelijk in het veld in Zuid-Amerika, waar de sociale klappen vallen, actief zijn, in de wind zet. Het gmo-debat is immers een ander debat dat meer te maken heeft met religie dan met resultaten inzake duurzaamheid. Zij kunnen zich de luxe veroorloven gmo’s en dus de verdere ontwikkeling van de plantenbiotechnologie af te wijzen omdat niet bewezen is dat gmo’s de biodiversiteit niet zouden schaden. Daarbij vergeten ze echter dat dagelijks duidelijk bewezen wordt dat honger wel schadelijk is. We moeten elke gelegenheid te baat nemen om stappen te zetten in de richting van meer duurzaamheid. Dogma’s van mensen die voor 100 procent hun gelijk willen halen zijn hier niet op hun plaats.